| تبليغات | X |
مدتی سکوت در کلبه آواز هایم
طنین انداز خواهد شد .
آنگاه که آسمان
نگاهت را
از من گرفت
چشمانم
از من گریختند
بسان گریز آهو بچه گان
ازچنگال بی رحم باد
و در نهایت شب
دست بر دیوار
نقوش کوچه را
در ذهن حک می کردم
تا در منزل آب های روان
جاری بودن خاک را
به دست تو پیوند زنم...
از فقر بيزارم و آن را محترم نمي شمارم
نه ، فقر را تحسين نمي کنم ، جهالت است که درخت فقر را سيراب مي کند .
این ذهن هاي خرافي اند که بسطش مي دهند ، هیچ گاه نيازي به تنگدستي مردم نيست .
چونان که هزاران سال گفته اند فقر فضیلت روحی به همراه دارد ٬ مردم فقیر مانده اند .
.
پ ن: باز هم با نواي "صداي پاي آب" به ياد سهراب سپهري هستيم ...
